Potęga obramowania
Nikon Z8, ISO 64, f/5.6, 1/250 s, / 14 mm
Wędrowałem późnym popołudniem nad Narwią. Światło miało coraz cieplejszą barwę, a nad doliną rzeki przesuwały się efektowne chmury. Szukałem miejsca, w którym rzeka, drzewa i niebo ułożą się w ciekawe plany. Znalazłem je pod pochylonym drzewem. Jego korona zamyka kadr od góry, a ukośny pień łamie poziomy układ brzegów i wody. Wzrok nie ucieka teraz w przestrzeń chmur, tylko wraca do środka kadru, tam, gdzie na drugim brzegu stoją dwa drzewa. Ciepłe światło wydobywa je z tła, a widz, przechodząc przez kolejne plany, obejmuje wzrokiem całe zdjęcie: od pierwszego planu po horyzont. Wysokie trawy na pierwszym planie zamykają kadr od dołu i dopełniają obramowania. Zieleń i złoto kontrastują ze stalowym niebem. Ten obraz ma początek, środek i koniec!
Wizualna głębia w zdjęciu krajobrazowym nie bierze się jedynie z zarządzania ostrością. Wynika z planów. Każdy plan to osobna warstwa kadru, a zadaniem fotografa jest połączyć je tak, by wzrok widza przeszedł przez wszystkie po kolei. Warto podczas budowania precyzyjnej, wieloplanowej kompozycji, mieć pomysł jak poprowadzić wzrok widza przez kolejne warstwy pejzażu
Wniosek:
Warstwy tworzą głębię, a rama i ukośna linia zamieniają je w drogę dla wzroku. Najpierw zdecyduj, którędy ma przejść wzrok widza, a dopiero potem naciśnij spust.
Porada:
Wykorzystanie naturalnego obramowania oraz wprowadzanie linii skośnych to jedne z najskuteczniejszych narzędzi do walki z monotonią w fotografii pejzażowej. Pozwalają one pokazać ciekawie przestrzeń, zdominowaną przez linie poziome. Takie kompozycje zatrzymują wzrok widza wewnątrz kadru i nadają płaskiemu z natury obrazowi wyraźną dynamikę oraz przestrzeń.
Moje NAJNOWSZE ZDJĘCIA znajdziesz w GALERII na stronie: https://waskiel.pl/podlasie/
Pamiętaj, że mój blog jest bogatym źródłem informacji i inspiracji dla fotografów.
Prawdziwy człowiek – Prawdziwa fotografia
Jeżeli cenisz treści, które dla Ciebie przygotowuję,
masz możliwość wyrażenia swojego uznania:
